สมัยเด็กๆผมเป็นหัวหน้าห้องตั่งแต่ ป.1 จนถึง ป.6 หน้าที่ก็คือกล่าวคำว่า "ทั้งหมดทำความเคารพ"ตอนเวลาคุณครูเดินเข้าในห้องเรียนและเลิกเรียน เพื่อนๆในห้องก็จะพูดพร้อมกันว่า "สวัสดี ครับ ค่ะ คุณครู ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์
มีอยู่วันหนึ่ง คุณครู มอบหมายหน้าที่ให้ผมทำคือการจดรายชื่อ เพื่อนๆในห้องที่ส่งเสียงดัง ในเวลาครูไม่อยู่เนื่องจากว่า คุณครูไปทำธุระนอกโรงเรียน หลังจากสินเสียงคำสั่งคุณครู และคุณครูเดินออกไปจากห้อง เพื่อนๆในห้องก็นั่งนิ่งสงบ แต่ก็มีบางคนแอบคุณกันบ้าง แต่ไม่เสียงดังมากนัก เวลาผ่านไปสัก 5 นาที คนที่เริ่งเสียงดังมากและเล่นสนุกอย่างไม่เกรงกลัวต่อคำสั่งของคุณครู ก็คือ ตัวผมเอง และเพื่อนสนิทสองสามคนในตอนนั้น ผมคิดว่าไม่มีใครกล้าจดชื่อผมหรอก เพราะว่าผมเป็นหัวหน้าห้อง สมัยเด็กตอนนั้น ใครเป็นหัวหน้าห้องแหละก็ แบบว่ามีอิทธิพลมากเลย ได้ตำแหน่งมากจากการยอมรับของคนทั้งห้องหรือเปล่าก็ไม่รู้ 5555 เสนอตัวเองเพราะอยากเป็น ใครทักท่วงก็จะไม่เล่นด้วย (นิสัยไม่ดีเลยดิ) อะไรประมาณนั้น
เสียงเพื่อนคนนึ่งตะโกน บอกว่า คุณครูมาแล้ว เพื่อนๆทุกคนในห้องก็ทำตัวปกติไม่เสียงดัง นั่งสงบนิ่ง และแล้วคุณครูก็เดินเข้ามา ถามว่า หัวหน้าห้อง มีใครส่งเสียงดังไหม ผมตอบว่า ไม่มีครับ คุณครูถามอีกรอบ ผมก็ตอบคำเดิม "ครูข้างห้องบอกกับครูว่าเธอนั้นแหละที่ส่งเสียงดังมากที่สุดในห้องเลยใช่ไหม"
ในตอนนั้นหน้าผมตึง หูแดง แล้วพูดเสียงค่อยๆเบาๆว่า คร๊าบ..ผม ในใจตอนนั้นคิดอยู่ว่าเป็นไปได้ไงวะ
ก็ให้เพื่อนเฝ้าหน้าห้องแล้วไม่เห็นมีครูมาเลยครูรู้ได้งันอะ ทุกวันนี้ก้ยังไม่รู้ว่าคุณครูข้างห้องรู้ได้งัยว่าเป็นเรา
และครั้งนั้นผมต้องยอมจำนนจากหลักฐานที่ผมคิดว่าไม่มีใครกว่าที่จะจดรายชื่อผมไปฟ้องคุณครูได้ แต่ครั้งนั้นก็สอนให้ผมรู้ว่า อำนาจที่ได้มานั้นสามารถเป่งกับเพื่อนๆได้บ้างคน และไม่ควรจะโกหกต่อคุณครู และผมก็โดนทำโทษด้วยการโดนตีด้วยไม้เลียว ยาวๆ เล็กๆ ไปสองที อุย.....เจ็บแล้วจำครับคุณครู
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น